အမ်ိဳး

ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ ကိုေတြ ့ရင္ .. ငါ မ်က္ရည္ ၀ဲ မိတယ္။
ငါတို ့ ေမာင္ႏွမ ၅ ေယာက္ ရွိေပမဲ့ ... ငါတို ့ဟာ သူစိမ္း ေတြ ထက္ပိုဆိုး ပါတယ္။
ငယ္စဥ္ ဘ၀ ထဲ က အတူတူ မၾကီး ျပင္းခဲ့ရေတာ့ ... တေယာက္ ကို တေယာက္ ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ .. စာနာတဲ့ စိတ္ ... ရိုေသ ေလးစား ရမဲ့စိတ္ .. ေတြ မရွိၾကဘူး ...
အရြယ္ေရာက္ လာ ၾကေတာ့ ... ကိုယ္စီ အိမ္ေထာင္ ျပ ုလိုက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုဆိုး သြားၾကတယ္ ...
ငါကိုယ္တိုင္ လည္း အငယ္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ .. သူတို ့ကို ၾကီးၾကီး မားမား မကူညီ ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
သူတို ့က လည္း ငါ ့ကို အငယ္ဆိုေပ မဲ့ ၾကီးၾကီး မားမား မကူညီ ခဲ့ပါဘူး ...
အမ ၾကီး တေယာက္သာ ... ပထမ တစ္ေခါက္ မေလးရွား ကို လာစရိတ္ မယူခဲ့ပါဘူး .... အေဖ လုပ္စာ နဲ ့မိသားစု မျပည့္စံု တဲ့ အခ်ိန္ကေနစ ျပီး ... မေလး ရွား ေရာက္တဲ့ ေန ့အထိ .. အမ ၾကီး ေကြ်းခဲ့ တာပါ။
မိဘ ေက်းဇူး လည္း ဆပ္ခြင့္ မရလိုက္ပါဘူး ...
ေကြ်းေက်းဇူး ရွိခဲ့ တဲ့ အမ ရဲ ့ေက်းဇူး လည္း မဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး ...
လက္ရွိ အခ်ိန္အထိ ... ပိုင္တာ ဆိုလို ့ .. မိန္းမ တစ္ေယာက္ .. စိတ္ကူး နဲ ့ အေၾကြး သာ ရွိတဲ့ ..
သူ ပါ ။

low yat plaza

ဘာရယ္ မဟုတ္ ပဲ ... ေရာက္ခဲ့တယ္။ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ နဲ ့ ေန ့တ၀က္ ျပီးသြားတယ္။
လူေတြ မ်ားလိုက္တာ ...
ဘ၀ ေတြ .. ရက္ေတြ ဒီလို နဲ ့ တရက္ျပီး တရက္ ျပီး သြားတာ ျမန္လိုက္တာ....